EN ANNA VAN HANNOVER.

33

Lang hadden de Staten van Holland hem buiten de pro-vincie weten te houden; zijn pian om te Leiden te stu-deeren had men hem onmogelijk gemaakt. Maar hoe konmen hem beletten voor eene pooze zijn eigen lustslot tebetrekken? De oude vrienden van zijn Huis, grooter inaantal dan men tot nog toe had vermoed, zagen hem metblijdschap komen en bereidden hem eene schitterende ont-vangst. Zijne minzaamheid, zijn rustig zelfvertrouwen, zijnegemakkelijkheid van optreden, zijne vriendelijke wijze vanspreken wonnen hem de harten. Zijne heldere, blauweoogen en innemend gelaat deden weldra al de loopendegeruchten over zijne mismaaktheid en gruwzame leelijkheidzwijgen. Met toenemende geestdrift werd hij, wanneer hijzich in het openbaar vertoonde, begroet door het volk,dat nu reeds zoovele jaren er aan ontwend was een ver-tegenwoordiger van het oude, geliefde vorstenhuis in zijnmidden te hebben.

Toen weinig tijds na zijn bezoek te 's Gravenhage deonderhandelingen betreffende zijn voorgenomen huwelijkmet eene prinses uit het Engelsche koningshuis bekendwerden, achtten de Staten dit dan ook niet ongevaarlijk.De hooge verbintenis kon zoo licht te zeer het aanziendoen stijgen van den jongen vorst, hem opheffen uit dientoestand van onbeduidendheid, waarin men hem liefst ge-bonden zag. Men besloot derhalve al het mogelijke te doenom het tot stand komen van dit huwelijk te beletten. Aanden Engelschen gezant werd door de Staten van Hollandmedegedeeld: „dat men vastelijk geresolveerd was te

3