AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

169

III

De slag, waaronder Amalia van Solms het fiere hoofdniet buigen wilde, was verpletterend voor Maria Stuart, dejonge weduwe van den doode.

Ruim acht jaren was deze met Willem II gehuwd ge-weest, waarvan zij er zeven in de Republiek had door-gebracht. Zij was nog weinig meer dan een kind, toen zijnaar de Nederlanden overkwam en in het Prinsenhof haareigen kwartier betrok, terwijl onder toezicht harer schoon-ouders de opvoeding werd voortgezet, die in Engelandnog niet voltooid had kunnen worden. Hare gouvernante,die als superintendante harer huishouding optrad, ontvingvan Frederik Hendrik hare instructiën. Diens voorschriften,die bewaard zijn, verraden de zorg van den laatsten voorzijne jonge schoondochter, maar ook den eerbied, dien hijvoor eene koninklijke prinses gevoelde. Het was op zijnbevel, dat men de nauwelijks dertienjarige niet anders danmet vorstelijk praalvertoon in het publiek zag verschijnen.Nam zij als gast aan eenen feestmaaltijd deel, zoo mochtniemand aan dezelfde tafel met haar eten dan personenvan hoogen rang en stand. Reed zij in eene koets uit, danreden zij, die tot haar gevolg behoorden, in andere rijtuigenvoor haar uit. Werd zij in eenen draagstoel gedragen, danvolgden hare eeredames in een afzonderlijk rijtuig, maarhaar stalmeester en de heeren van dienst wandelden tevoet voor haar uit, terwijl haar eigen rijtuig ledig volgenmoest, voor het geval dat het haar behagen mocht er zich van