AMALIA VAN SOLMS ?;N MAR!A STUART. 1^1

was te verkrijgen van wat Spanje aan Frederik Hendrikhad beloofd.

Met schitterende feesten had Amalia van Soims deEngeische koningsdochter weikom geheeten. Dit huwelijkvan haar zoon scheen haar de grootst mogelijke triomf haarslevens toe. Het was waar, het aanzien van het Huis vanStuart was aan het dalen; het Lange Parlement bedreigdede monarchie; de burgeroorlog kondigde zich reeds aan;de koning had meer behoefte om geholpen te worden danmacht om te helpen. Ook was het alleen om de wille vande moeilijke omstandigheden, waarin hij verkeerde, dat hijzich liet vinden tot eene huwelijksverbintenis, waarvan hijin dagen van voorspoed wel nimmer zoude hebben willenhooren. Maar met dat al, eene koninklijke prinses werd deschoondochter van liet stadhouderlijk paar. Zulk eenegrootheid was wel waard, meende Amalia, dat het Huisvan Oranje zich aanzienlijke opofferingen getroostte en datde politiek der Vereenigde Nederlanden zich schikte naarde dynastieke belangen van den stadhouder en de Stuarts.Het was zeker jammer, dat de vorstelijke schoondochtereen onaantrekkelijk, grillig kind was; dat de Engeischealliantie schatten gelds verslond: dit nam niet weg, dat dieverbintenis met de Stuarts eene luisterrijke en in Amalia'sschatting voor Oranje-Nassau vereerende gebeurtenis was.

Maar meer nog dan geld werd van Frederik Hendrikverlangd. Dat hij als borg optrad voor Engeische leeningen;dat hij officieren naar Engeland zond; dat hij koning Kareikrijgsvoorraad bezorgde — dat alles was onvoldoende. Zijn