AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

135

Staten niet altijd, waarheen Frederik Hendrik het legervoeren zou.

Doch niet alleen de degen van Maurits, ook de mantelvan Oldenbarnevelt was op hem gevallen. Zijn invloed ophet binnenlandsch bestuur was jaren lang beslissend. Toenin 1630 een raadpensionaris van Holland optrad, die hemongevallig was, wist hij hem tot aftreden te dwingen. InJacob Cats vond hij eenen opvolger, die zich door hemliet kneden als was, in welken vorm hij verkoos. Hetgeheele beheer der buitenlandsche zaken regelde hij metenkele vertrouwden. Met hem onderhandelden de diplomaten,tot hem wendden zich de vorsten, zijn voorschrift richttede werkzaamheden van de gezanten der Republiek. Tegenden zin van eene machtige partij verbond hij den Staataan de politiek van Richelieu. Dertien jaren was hij, hetmilitaire hoofd van den Staat, ook zijn politieke leidertegenover Europa.

Wel was het er verre afj dat de Staten van Holland, ofzelfs die der andere provinciën altijd vrede hadden metzijne voorstellen. Integendeel, niet zelden vertoonden zichvoorteekenen der oneenigheid, die onder zijn zoon tot eeneuitbarsting kwam. Ook hij had te strijden met naijver opzijn gezag, met weerzin om de steeds toenemende oorlogs-lasten op te brengen, met tegenstand van het machtigeAmsterdam, dat zich het recht niet wilde laten ontnemenom schepen en krijgsbehoeften te verkoopen aan den vijanden dat 's prinsen aanslagen op Antwerpen dwarsboomde in dezelfzuchtige vrees, dat zijn handel verflauwen zoude, indien