441

scripturis praesumens de se, et mendicanspluralitatem beneficiorum; praesumit enim de seex allegatis per eam, quod melius valeat et pos-sit regere duo, quam unus alius, ne forte tan-tum valens unum ; non ergo Dei voluntatem, sedpropriam, juxta verba canon, respiciens, oneri plu-rium beneficiorum absque dispensatione se submit-tit. Sed si Dei voluntatem respiceret, et non pro-prium honorem, sed unus beneficiorum simplicita-tem et non pluralitatem absque dispensatione mep-dicaret. Et sic ea, quae pars adversa pro se alle-gat, magis cum humilitate ex summa canon, contrase allegare deberet; praesertim ex eo, cum jam piecclesia Dei, ubi nunciatus est rector beneficii suf-ficiens et idoneus unus, ibi plures inveniuntur pe-tentes, ut cottidie docet experientia.

Item pars adversa arguit a simili; sed veri-similiter multum a dissimili. Arguit sic: Laicusconferens uni ecclesiam, qui alias habet gratiamexspectationis ad eandem de caipmicatu sub exspec-sfatione praebendae, posito, quod in eadem sint deprovisione speciali; talis enim habens ecclesiam»in eadem potest percipere canonjcatum et praeben-dam vigore gratiae exspectationis. Quod veruptest, sed non sine dispensatione papae tacita vel ex-pressa ; expressa quoad bullas gratiosas, tacitaquoad favorem laici patroni, ne ab erectione bene-ficiorum retrahatur, ut dictum est supra. Alio modorespondetur, quod casus partis adversae non est sj-piiljs casui nostro, qui in fprma tractatur, per e,

29