NAAM EN WAPEN.

Do geslachtnaam dezer familie wordt verschillend geschreven: diein de Zuidelijke Nederlanden behielden de oudere schrijfwijze „ 4'%%die in de Noordelijke Nederlanden wierpen de ^ allengs-kens weg en volgden de nieuwere schrijfwijze „Fhw IPhM&ryg/" des-niettemin valt er, zoo als wij aantoonden, aan de gelijkheid vanoorsprong niet te twijfelen, en heeft men hierop toe te passen hetgeenvan schier de meeste geslachtnamen van oude familiën te zeggenvalt. Aan eene bepaalde schrijfwijze ongewoon, vindt men in velegedrukte en ongedrukte en vaak in dezelfde stukken de geslachtnamenverschillend gespeld, zoodat men alleenlijk de vraag beantwoordenkan, hoe die doorgaande het meest geschreven werden, niet hoe dieoorspronkelijk geschreven moeten worden, dewijl des-aangaande geenbepaald gebruik bestond, en men die op den klank af ter nederstelde.

Ik vind in de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden den naamvan het geslacht, dat het onderwerp mijner onderzoekingen uitmaakt,geschreven, nu eens Van Waesberghe, Van Waesberghen, VanWaasberge, Waesberghe, dan weder Van Waesbergen, Van Waes-berge. Wanneer zij in de Eransche taal werken uitgaven, schrevenzij Waesbergue.

In eene genealogie, H. 8., — in het bezit derNoord-Nederlandschelinie — aanvangende omtrent den jare 1558 en eindigende 1794,wordt de geslachtnaam steeds Van Waesberghen, eenenkelmaalVanWaasberghen en Van Waasberglie geschreven.

Uit gedrukte stukken blijkt, dat te Antwerpen in 1564 en bij deNoord-Nederlandsche leden dezer familie in 1621 de schrijfwijze„VanWaesberge" reeds voorkomt. Zie „Epictetus hantboecxken"enaanteekening n° 5 uit een Register, voorkomende in de „Uitkomstenvan een onderzoek omtrent de Elzeviers," door W. J. C. Rammel-man Elsevier, Utrecht, 1845, bl. 23.

Een ofhciëel stuk van 1659 heeft ook „Van Waesberge."

Pieter van Waesberge Abrahamszoon schreef zich in het jaar1711, vooral in de jaren 1719 en 1720, doorgaans Van Waasberge.