20

istarum etiam cognoscendarum, non solum quales nuncsunt, sed quales majorum quoque tempore fuerunt, desi-clerio incendi. Turpe quippe mihi A'isum, qui aliena nossestudueram, nostra, quae praecipue tenoro debebam, igno-rare, ac quasi pergere j n } lac parte civem, domi peregrinumvideri. Verum, quae ad levandum explendumve hoc desi-derium meum facerent, typis vulgata ejuscemodi monu-menta nulla omnino reperiebam: nee enim ulla extabant.Itaquo quod proximum fuit, manuscriptos commentariosde quibus audieram aliquando, a viris rerum Frisicarumstudiosis congestos olim, quamvis rüdes a paucisque hac-tenus visos circumspexi, omnemque movi lapidem, uteorum mihi copiam quaeunque rationo pararem. Quod cumtandem obtinuissem (quam gratiam praecipue viris duobusnobilibus 1 ) debeo, debebuntque etiam ii, quibus haec nostraingrata non erunt) non solum magno hos studio perlegialios post alios (incendebar quippo magis ac magis ipsa repraesente), verum etiam pene totos mea mano exscripsi, uthabere hinc possem memoriae juvandae velut perpetuaquaedam praesidia. Sed enim (pium omnia haec, quae &legeram & exscripseram, non satis cohaerere viderem,esseque velut dissoluti corporis disjeeta membra (ad di-versas namque Frisiae partes (iiversi commentarii pertine-bant) & alioqui etiam incondita luxataque intervallis hiare,nonnulla quoque inter se non satis congruere, quaedametiam t'abulas sapere, tentavi an dispersa colligere, coni'usaredigere in ordinem, disrupta dissitaque intervallis con-texere, dissentientia conciliare, veris falsa abstergore, atqueita lucem aliquam \rebus nostratibus, quae c<- egregiae mag--naequo per so, & tenebris istis indignae essent, afferrepossem. In quo dum elaboro, paulatim plures hinc indeCodices ejus generis, ac diversa annotata oportune ad mepervenore. Ita factum, ut pluribus adminiculis sublevatusin re difficili & temere tentata velut as])irante fortuna,j)rogrederer tarnen & magna temporum spatia emetirer.Verum omnis adhuc ille labor mihi privatim, ut magis

] ) Wohl der Bürgermeister Johann Wii'cringe und Johann Ren-gers van ten Post. Vgl. De kroniek van Sicke Benninghe, Iieraus-gegelien von Peith und Blök 1887 (Werken van het Historisch (lenoot-schap, gevestigd te Utrecht, Nieuwe serie Nr. 48), Vorwort, S. XXIIIund Uli; und nicht, wie Reimers nach Möhlmann meint, Eggerik undJost Beninga (Jahrbuch 1903, S. 52 Note (!). Der Ausdruck scheint sichder Verwandtschaft der zwei viri nobiles zu widersetzen.