156.Plebs in tecta ruit, tanto & se fasce leuariPostulat, excidium ni regni malit auitiRex vocat Alphonsum, qui iusta pericula bestiCausando, variasque moras neciendo paternamExpectat, quae prona, necem. Sibi Aquitimus acerIntereà proceres magno deuinxit anhelansAd regnum studio: bellan: umque agmina cogitPlurima, celauit mortem Patris aquior vniAlphonso regina parens, dum profinus aulamClam monitus subeat subiit: proceres, fideles,Et cives sermone gravi monet, atque diserto,Se regni agnoscant haredem pace serenaTecturum se omnos, & mansuetudine digna.Assensere probi simul asiensere nefastiVoce salutantes regem. Qui rumor ut auresPerculit Aquitimi sua castra sub vrbe tenentis.Protinus instructo duplici agmine tendit ad vrbom.Alphonsum tantum sex, trigintaque fonchant.Imbellis plebs rellequa erat: quam vocibus acer-Ipse acuit, causaeque monit non si lere turba.Irrita nec cecinit. ventum namque est vbi reliSub iactum, crebris hostes caelestia obumbrantLumina missilibus. Clamore Alphonsus Iesum,Cum socijs vocat, & Iacobum sape PatronumMira cano, sed vera cano, vix agnana sauaInvasuri aderant, acies quin prima tumultuFluctuet attonita similis, ceu salioma tactaSeque fagae credat: quo viso cornua rumpitSubsidij Alphonsus: quae turbato agmine cunctos