144.Dimissis ipsis, cum qui fint, ipse resciuit,Findentem reperit fagina ligna virum.An tu, quaerit, homo es? quo confirmante, tibi ergoEst mecum pugnae sors subeunda, refert.Vt placet. ast, inquit, rogo lignum distralie crure,Cuneus infixus ne remaneret eo.Distracto quamuis mox cuneus exiit, haesitCrure leo: accurrit turma vocata virûm.Ille tremens crus vi trahit: extremaque relictaParte fugit patri nuncia maesta ferens.Imperiis parere statim praestabit amicisPraesertim patriis, ne mala certa seras.Vidit aprum vulpes acuentem ad robora dentes,Cur id agat, nil nunc quando necesse, rogatVt si poscat, ait, res, & mora plena periclo,Sim promptus. Quis & hinc prospicienda noConuentum vt volucres celebrant pro regecreando,Formosus petiit corpore sceptra pauo:Iamque videbantur soli suffragia dandaNi citò consilium cauta dedisset auis:Rex, ait, esto quidem ast aquilam quili, impetat armis,Cor hostile gregi si gerat aerio?Non solum species externa videnda creandisIn Ducibus, sed vis corporis atque animi.Percitus ad sonitum ranae leo grande crepanteConstitit: ad belli pradia seque parat:Quam simul ac pro repentem de flumine cernit.Indignatus humi ter pede pressit eum.Ne vanè timeas, res exploranda satante:Non forti quaeuis aura timenda venit.ILE