Druckschrift 
2 (1888)
Entstehung
Seite
82
Einzelbild herunterladen
 

»tz.

^

82

Verbistert kikt de Pastor op,Ha hlldd der Deenst vergesseOn op die Kanzel jetz herop,Dllt dönkt öm doch vermesse.Ha kikt op, överlegend, rondOn endlich öffnet ha de Mond:

«Hör leeve Geerscht, donn för mich hüt,De Kerchendeenst erledge,Jedweder eene en dat süht,Ich kann hüt nit mihr predge».«Mein Gott», röppt Geerscht, «dat kann nit gönn,Wie soll ich vor die Lütt bestonn»?

Do beddelen met schwerer Zong,Die Gast' on ooch die Pater:«No doht et, leeve alde Iong,No doht et doch, Konfrater».Dat hööt nit op, on endlich worBesiegt de goode Herr Pastor.

Hä lacht on sät; «Dat es 'ne Kroom,Dat wcdd een Predigt geve.Mich es et selvs, als wie em Droom,Wör ich zu Hnus gebleeve. —Ich könnt et woge, alde Freund,Stund' ich vor minner Stroofgemeind». —

«Sprech, Geerscht, als wörst du he zu Huus,Nor lott sie nit laug luure.Scheng sie, sie sind gewönnt dran, us,Sag nor, dich köömen BuureRecht eklich on abscheulich vor,Wenn et so wie bei önne wör.

^