Druckschrift 
2 (1888)
Entstehung
Seite
54
Einzelbild herunterladen
 

Wi5,

54

>

On nömmt ganz fein on säuberlichDat Fenkenestche uns.Hä dacht woll, dat dat sechrer wor,On driigt sie rasch no Huus.

Dat Pitterke sooß hengerm StruchOn ärgert sich on sät:«Et es en Schand, dat vom PastorMer noch beschummelt wüöt.» ---------

E Paar Iohr drob, zur Osterziet,Kömmt widder hä zur Bicht,Em Bichtstuhl sooß der Herr PastorOn mäkt e eenst Gefecht.

«Was habe ich von dir gehööl»,Fährt hä de Pitter aan,«Du hiis e Mädche, karresseerst.Allabendlich, sagt man.

Wie heesch das Mädchen, wo wohnt es?Geschwind, die Wohrheit sprich!»De Pitter trickt en Mul on sät:«Do soll ich hööde mich.

Dat sag ich Oech. zu allerletzt,Et soll nit noch" emolMich gönn wie met dem Feukeuest,Herr Pastor, weßt jo woll.» —

^