21

D. Binterim, ipsi contradicere quoad plures partes secundaenostrae hypothesis; omnino tamen Auctor doctus in opusculo,quod occasioncm nobis praebuit, ista scribendi, comprobaviteraditionem multivariam ardentemque zelum, quac etiam prae-ferunt alia ejus opuscula ad tuenda sacra jura Ecclesiae etecclesiasticae disciplinae integritatem; quare maxime comnienda-mus eorundem lectionem.

Etsi igitur in aliquibus articulis dissertatori Binterimdebuerimus contradicere, nobis tamcn persuasum est maxime,sententiam auctoris sapientis illis inniti eircumstantiis, in quibusexistit disciplina ecplesiastica Germaniae; has et circumstantiaspotuisse auctorem determinare, bene comprehendimus, ad am-plectendam sententiam quae in uno puncto benignior est, quamut in caeteris magis essentialibus ecclesiastica quoad matrimoniamixta recte sustineatur disciplina: sententiam videlicet quaehodiernis diebus in patria auctoris haud juste aestimatur. Quodtalis fuerit auctoris intentio, confirmare videtur ipsa, de quanunc egimus, Dissertatio. Revera videntur in Germania parochivel quidam eorum matrimoniis mixtis, caeterum licitis bene-dicere, etiam tunc, quando desponsati valide modo contraxerintcoram ministro protestantico, qua tali. Contra hanc praximinsurrexit Dnus. Binterim, proponens quaestionem, an parochussalva conscientia hujusmodi matrimonio benedicere possit."Quaestio , quae in se ipsa non una csse debuisset. Hanc, utmodo diximus resolvit Binterim negative et recte. In hoc sicutmultis aliis vicibus ostendit se ut fervidum disciplinae eccle-siasticae defensorcm. Quod ad nos attinet, non haesitamuscum ipso asserere, quod parochus catholicus non possit sinepeccato talibus nuptiis benedicere, quae valide modo coramministro protestantico sunt initae. Catholica enim pars reveraream sese fecit cnormis publicique criminis; et postea deberetSacerdos catholicus preces dicere benedictionesque facere eccle-siasticas super publicum peccatorem, qui notorie communicavitin rebus sacris cum haereticis. Hoc non tantum esset mini-