Druckschrift 
5 (1875)
Entstehung
Seite
431
Einzelbild herunterladen
 

431

heit deser dinge vurschreven hebben wy onse segel an desen brieff van 1384onser rechter wetentheit gehangen.

Gegeven ind geschiet in den iaeren onss berren dusent dryhondertvierentacbtentich, des manendags na dem sondage in der vasten, alsmen singet in der heiliger kircken reminiscere.

•Nach dem Original im Stadt-Archiv. Das Siegel abgefallen.

Nr. 313.

Die Königin Maria von Ungarn bestätigt den Kaufleuten von Kölnund Huy die denselben von ihrem Vater bewilligten Privilegien. —

1384, 30. März.

Maria dei gratia Hungarie, Dalmatie, Croatie, Raine, Servie, Gallicie,Lodomerie, Comanie Bulgarieque regina, princeps Sallernitana et Honorismontis sancti Angeli domina, Omnibus christifidelibus tarn presentibusquam futuris preseutium notitiam habituris salutem in salutis largitore.Regie serenitatis glorie congruit et honori, populis non solurn sibi subiectis,verum etiam alienigenis in suum regnum proficiscentibus antiquorum regumexempla inmitando quietum disponere transitum et securum, ut provisionemoderationis regalis eorum incomoda excutiantur et tranquilitate concupitain eorum transitu potiantur, proinde ad universorum notitiam harumSerie volumus pervenire, quod serenissimo principe domino Lodovico,eadem dei gratia inclito rege Hungarie, Polonie, Dalmatie etc., feliciset laudande recordationis, genitore nostro carissimo, volente dominoceli, cuius nutu omnia reguntur et disponuntur, absque prole masculinade medio sublato, nobisque iure successorio et ordine geniture soliumet coronam dicti regni Hungarie ac sceptra regiminis ipsius nostrigenitoris feliciter adeptis, Gerardus dictus Trozfelth et HermanuusSeremph nuncupatus, cives de sancta Colonia et de civitate Hoy, suisitem iudicis, iuratorum et universorum civium de eadem in personisuostre serenitatis adientes conspectum exhibuerunt nobis quasdam litteraspatentes prefati quondam domini Lodovici regis patris nostri maiori etnovo suo sigillo consignatas tenoris infrascripti, supplicantes iidemGerardus et Hermannus nostre maiestati, ut easdem ratas et acceptashabendo ac presentibus verbotenus inseri faciendo pro eisdem civibusnostro dignaremur privilegio confirmare, quarum tenor talis est: „Nos 1 )

') Vgl. Bd. 4, Nr. 209 u. 444.