65

fuisse de re in facto non existente, aadias, quäso.,quod S. Saturus adjicit: „Et diximus illis: nonne„tu es Papa noster *) et tu Presbyter, ut, quid„vos ad pedes nostros mittatis? Ecce! Ut dignita-te superiores sese ad pedes eorum mitterent, recu-sarunt laici Saturus: ejusque sociii Perpetua e} Fe-licitas. — Häc distinctio tarn vulgaris erat pri-mis säculis, ut et ipsis persecutoribus apprime cog-nita. Paternus enira Proconsul ad S. Cyprianumdixerat: JVoA solum de JEpiscopis , sed etiam dePresbyteris mihi scribere dignati sunt, rolo e?-goscire ex te (qui es Episcopus) qui sink Presbyteri ,cjui in hac civitate consistunb. (Acta Proconsul. S.Cypriani apud Ruinart, Tom. II, pag. 43.) Ex quaproconsulis ethnici interrogatione recte colligimus,in civitate multos adfuisse Presbyteros, unum tan-tum episcopum, cui cateri omnes, et Diaconi, etPresbyteri subsunt; ad finem enim horum actorummemorantur et Diaconi, quibus Dalmaticam tradi«Kit S. Martyr,

*) Ad hiic acta certe non respexit criticus Tillemon-tius, quando seripserit Tom. 4. aduotat. in S. Se-bastian. „Fas est ambi^ere , hie ne usus (PapaJiominatio) tot säcu'lorumätatem ferat." Verumet prior, et antiquior est usus. Nominis humsantiquitatem illustrat Vir säpius laudatus Mama-cliius Tom. IV. antiq. ehrist. C. 4. §. pag. 297.

art. 9. Selyaggius Justitut. eccles. anti<j.

'

1