137
rusalem geworden war (Barack, Zimmerscbe Chronik II,•241).
1452 am 13. Dezember setzte Kurfürst Fried-rich IL vonBrandenburg vor seiner Abreise nach demheiligen Lande für seinen unmündigen Sohn Johann undzur Führung der Regierungsgeschäfte eine Vormundschafts-behörde ein (Riedel, Cod. Brandenb. C. I, 307—309), wie-derholte am 12. Januar 1453 im Dome zu Brandenburgseine bereits am 13. Mai 1445 niedergeschriebene Beichte(ibid. 310—312) und empfing am 11. März 1453 zu Romvom Papst Nikolaus V. eine geweihte Rose (ibid. 312—313,vgl. Jaenig 34, No. 6); am 14. November desselben Jahrestraf er wieder in der Heimat an (ibid. 318). Auf seineWallfahrt bezieht sich auch der Brief (Cod. Mellic, No. 13,eh. 4°, saec. XV, fol. 202), welchen Herr Prof. Neumannin der ZDPV. 1881, 229f. mitteilt; er lautet: „Epistolamissa a Rodis ad Jerusalem Domino Marchioni Fride-rico de Brannburg de salvo conduetu et ex parte Tur-corum. Ilhmtris prineeps ac potens ac magnifice dominenobis honorande, cordiali salutacione premissa. Per reli-giosum in Christo nobis carissimum fratrem Gotfridumde Heimbach Ordinis nostri oretenus nobis expositurn fuit,illustrem dominacionem vestram in regressu suo a pere-grinacione ierosolimitana exoptare Rodum videre cum hiis,qui nobiscum erunt, petereque salvum conduetum pro pa-trono et nautis veneeiis galliace peregrinorum qua devehe-mini. Nos enim audita ingenti fama magnificentie vestreet quantum sit affeeta erga nos et nostram religionem tan-dem letanter et leto corde uidebimus et honorabimus et ce-teris ad vestram pertinentibus comoditatem favebimus. Desalvo vero conduetu non nobis videtur opus esse, cum ci-vitas nostra Rodi communis et libera sit omnibus nacionibusChristianorum neque unquam conpertum fuit, quod nostrareligio aliquibus Christianis bellum, injuriam, dampnum autviolenciam aliquam fecerit neque facere intendit, sed omnespossunt libere et secure huc Rodum accedere, negocia eorumagere et discere pro eorum libito noluntate (sie). Si vero