cur? cur xiulti difticilius tnemoric impriniaut»»A retineant diiuius tkc, &c.

XXII, Facultas animec, qua res diftin-fie pereipimus intelkSlus', qua rerum, acverirarutn. neXum diftincle per/fpicinius,tatio vocatur.

Multa fidei noftrx myitcria fuprd rationem,nullum contra rationem efl. Ratio eniuj. nonminus quam rides Dei donum cd; illa lumenquoddam naturale a Dco ut authore natura;, haeclumen fupernaturale a Deo ut autliorc gratia;nobis impaitituni: uiulc li rides opponeretur ra-tioni, Deus fecum ipfo pugnnret, ipfequc vclUt natura, vcl ut gratia; author nos fallerct»qnorum neutrum cum iaßniia illius pcrlectionecongruit.

Nutioues kaOHtts, voluptatis, iadli, boni, acmah requifitus dabit Defcndens.

XXIÜ. Quivis ad fe arrenrus adver-tic, fentire fe nifum verfus objeeta, quacur fibi bona exhibenrur, aut renifum abobjeclis» qua; ur fibi mala repraefenranrur;nifus ilJe appetitio, renifus averfatio*, fa-cultas > ünde actus hi proficiseunturj fa-cultas appetendi, & avevfandi audir.

Non pollumus quidquam appetere» in quohullam boni; iicc quidquam «verlad» in quo»mllam mali fpeciem deprehendimus.

XXIV, lila animac facultas» qua ipfafe ad bonum, quod appetit eligehdum»aut rnalum, quod averfatur fugiendum de-terminare poteltj volütitas, adtus hujns fa*cultatis voltiio, aut nolitio nunetipantur,

Voluntas nee ad aflus clicitos, nee nd impe-tatss cogi potclt,

XXV.