22 (°) 20Ut primo intuitu, vel mediocri adhibito tentamine in omniumincurrat oculos, dictis nihil esse verius, nosque eo ostentationis jactan-tiaeque non procedere, ut palmam nobis prius tribuamus, quam om-nia omnium adversariorum experimus tela, ea quae diximis probatumimus.Omnes qui negant in bruta posse peccari, sententiam suam cumimpossibilitate legis à brutis oriundae muniunt, quam tamen uti putantpeccata in bruta non possunt non efflagitare. Qua ex objectione mul-tae derivari possunt aliae, quas ne digito quidem a nobis esse tactas ob-jicere possunt. Illis largimur: ea quae tradunt ad veritatem accedere,sed quid inde? An nos adducere volunt, ut eas omnes & singulas enu-meremus. Sed sic nullus objectionum esset terminus; cum tamen ininfinitum progredi & hic non liceat. Sufficit nisi fallimur, objectio-nibus ut obviam eamus, quas ut fontem reliquarum quae moveri pos-sunt, aspicere debemus. Fonte enim occluso rivulorum inde defluen-tium incommoda & inundationes, quae damna non parva parere pos-sunt, nullo non negotio depelluntur; fingant sibi nunc velimus, obje-ctionem nobis obviam ut fontem ac originem inde & derivandarum &derivatarum objectionum, quid adhuc à nobis exspectari potest? Annon responsio ad objectiones primarias ad eas etiam se extendere debet,quae sub illis continentur? Cum ergo haec sit conditio tum objectionistum responsionis, munere nos nostro non excidisse putamus: nec eritquod amplius hic moremur, sed pergamus qua caepimus.4Spe ergo vana cum non, ut repetamus falsa ducamur, diffi-cultates, quae nos impedierunt, quo minus peccata in bruta nulla in-terposita mora aggressi simus ipsa; vi sua qua gaudere videbantur,penitus esse exutas, cogitationes nostras easque succinctas in peccata inin bruta adumbratas; copiosa verborum & disquisitionis ambage desti-tutas