112.

(109)den anderen om zyn Leven aan de Galg, of ophet Rad te eindigen, den derden om te wordengevierendeelt, tot Riemen gesneden, of leven-dig verbrand, enz. Men zou immers moetenzeggen, dat zo een Koning niet een Koning,maar een Wreedaart, Dwingeland, en Ondierwas, die de Menschen even als een Wolf ofTyger, verslond. Hoe kan het dan een Menschin zyne Hersseren laten koomen God zelf totzo een Wreedaart te maken, wiens Wreedheiddeste schrikkelyker, en afgryzelyker zoude we-zen, mits de Kwalen, die het Lichaam in ditLeven aangedaan worden, haast een Eindeneemen, en de Kwalen en Pynen, welke deVerdoemden in de Helle moeten lyden, daar-entegen oneindelyk grooter, en eeuwigdurendezyn. Wat Liefde kunnen die Luiden dochGod den Heere toedragen, van wien zy zulkewreede en vervaarlyke Denkbeelden hebben?Ik zie het voorwaar niet.Tweede Aanmerking.Het Geval van Photius heb ik wat wyd-loopig willen aanhaalen, om aan de misleideKatholyken in Holland te toonen, wat hetdoorgaans voor Luiden zyn geweest, die zichvan de Eenigheid der Rooms-Katholyke Kerkgescheiden hebben; en wat zy derhalven moe-ten denken van de zogenaamde Bischoppenvan Uitregt, die zich zelven eenen Bischoppe-yken Tytel aanmatigen, welken het Volkbespot, (2) Gods Kerk verfoeit, de RoomsePausDus sy reekt zyn Eminentie de Heer Kardinal Aards-van Mechele, in zyn Rescript aan Diederik van dergewaende Bischop van Utregt, in de Latynse Taalte Leuve in 1716.