506
588. Die Beichte des Buhlers.
588. Des puelers peicht.In dem feinen thon Herr Walthers.
^Jn pueler peicht eim Pfaffen altVnd im auch nach der leng herzalt,
Wie er sein puelerey das jar het driben,Wie, wo vnd wen ers als bekent,
5 Wie offt vnd saget all vmbstent,
Als ob ers het an ainem zettel gschriben.
Da fing der alt pfaff an zu wainen.
Der pueler des erschrack gar ser,
Dacht: o wie ist der pfaff so feint der sünde!10 Wie Wirt ich mich mit im verainen?
Ich gib im peichtgelt bester mer.
Er rauscht im gelt, braucht sich listiger sünde
2 .
Vnd sprach: „Ach, Herr, last mich zu Haus!
Nembt die dreh patzen! richt mich aus!
15 Bekümert euch so hart nit vmb die sünde!" [Bl. 45]Da schnupftet erst der pfaff noch PasVnd also hart erseuffzen was,
Als ob er gar kain wort nit reden künde.
Der pueler sprach: „Es ist mir laide!
20 Ich wil doch puelen nimermer.
Seit gueter ding vnd thuet ntich absoluiren!
Nun bin ich ie kain Thürck noch Haide;
Hab ich ein klain thon wider ehr,
Durch pues kan ich mein sünd Wider quitiren."
3.
25 Der alt pfaff sprach: „Mein sun, ich klag,Das ich es jetzund nit vermag.
Der freuden, daruon du so sües thuest sagen,Darzu ich Hab so wol getügt
588 (3050). Mil, BI. 24. Nach M 8, Bl. 44'. Gedr.:K. Goedeke I, 8. 273. — Quelle: Bebels Facetien 2, 106. SiehJ. Bolle zu Freys Gaxtengesellschaft 8. 227, Nr. 30, 2.