18
250. Das Opfergelcl
250. Das opffer gelt.
In dem schwarczcn thon Klingcnsor.
1 .
J N einen: dorff starb ein alt Weib,
Vnd als man het Pcgraben iren dottcn leib.Am andren dag dct man das opfer haben,
Als denoch die gcwonhcit war5 Dürchaüs im ganzen teütschen lande gancz vnd gar.Nun het sie ain fün, ain vcrprentcn knaben,
Vnd als man nün gen opfer ging,
Die Pawren nach einanderIn ein: rayen wie die wiltgens,
10 Nach dem die Weiber Helten auch ein lang gedenk.Als sie gcopffert hctten allcsander, sBl. 16I
Da drat hinfücr zw dem altarDer wuestling, dem sein mücter da gestorben war.Das opfergelt alles zwsamen scharret15 Vnd das gelt in sein daschen legt;
Der Pfarrer sawcr sach vnd würt haimlich pcwegt.Darob er grisgramet, murret vnd marret.
Jdoch er sprechen dorft kain wort;
Er müest noch lenger messen.
20 Jdoch zw droen im anhüeb
Mit cim finger. Da sprach der schalckhaftige pücbr„Ich main, dw seist mit eim narren pesessen,
S.
Das dw so sawer sichst darein.
Sag, pfaff, war die müeter dein? oder war sie mein?25 Weil sic mein war, nam ich das opfer Mich.
Wen dich ain mal crfrewet gotVnd das dein alte mücter auch stirbet zw dot,
So ncmbstü auch das opfergelt güetwillig."
250. MG 8, Bl. 16. V. 10 schreibt MG dedens. — Quelle:.Pauli (hg. von II. Oesterley), Anhang Nr. 10. Dazu dort8. 552.