Druckschrift 
Erzählungen aus altdeutschen Handschriften
Entstehung
Seite
386
Einzelbild herunterladen
 

386

Do het sich vnser meyt AdelheitSlaffen zu der glut geleyt.

Das fewr schein ir an den leyp.Do was sie gar eyn fletig weyp.

5 Do greifF ich mit der heilt dar.

Sie slieff vnd wart sein nit gewar.

Do sie do erwacht

Sie lag vnd lacht

Vnd fragt mich, wer ich wer.

10 Sie sprach: ia, du trügener!

Du muter stin, du böser mau,Hastu, diep, mir das gethan?

Ich kam dir doch so ferre ny!

Hs. 2,141'» Bey dem lior sie jn geving.

15 Sie zoch jn aus geiu der tiir.

Den besem kert si das hinder für.Sie slueg jn, das er pluet.

Nie weip so sere wuet.

Der man sprach gütlich zue ir:

20 Nu verieht du funffer mir

Vnd getet dir dorvmb ny leyt!

Er ist tump, der das seyt,

Das jm zu schaden kuimnen mag.Des enpfa ich lieilt mangen slack25 Von meines weybes handen.

Ich rat allen mannen,

Das sie der frag verdagen,

Die sie vngern hören sagen.

Im wirt leicht eyn mer gesagt,

30 Das jm wirt eyn herczen leyt,

Das jm vil über wer,

Sein weyp beiclit dem pfarrer.

Hie endet sich das bichtmer.

Got erlaß^vns aller swer!

20. ? -vegEebc.