291
Daß ich also verbrynne.
Do sprach aus rotem mundeHs. 2,124c Die suß, als sie wol kvnde:
Ich hon in kvmmer mich geladen,5 Ee daß ich went meyn schaden
Mit hubscher list vertilgen.
Die mynne kan prisiligen,
Daß sie nit mer hilff bedarff.
Ir woffen sint also scharpff,
10 Daß sich vor ir behüten kan
Weder weyb oder man.
Awer sprach die frawe do:
Volg mir vnd thu also!
Du solt mit deinem herrn gan,
15 Als du dick hast gethan,
Bis abent, so er wil slaffen gen,So soltu vor dem bett stenVnd leucht im zu bette nyder!Wen das licht erlischt sider,
20 So zeuch zu der kempnaten tür,
Recht als ob du gest hinfür!
So magstu deinen willenDer mynne an mir gestillen.
Der suz trost, den die fraw det
25 Dem menscheh an der stet
«
Aber aus dem bett stanVnd wider zu leuten gan.
Mit rede vertriben sie den tack,30 Mit kurczweil, als man e pflack.
Der schreyber nit vergaß,
Er dhet alles das,
Daß in die fraw lert,
Bis sich der tack verkert.
35 Der lierre slaffen gienck.
Der schreyber an vienckHs. 2 , 124 a Mit fug, als er wol künde.
26. Fehlt hier etwas?
19 *