148
i
Da sye bey den frauwen laynt,
Dye framven alle da iahen,
Da sie sye also weynen sahen,
Hs. 2,57 Waz ir were geschehen.
5 Sye wolt ez jn nicht veriehen.
Wye kura die frauwe da erbeyt,
Biz daz der turney zuereyt!
Sye nam dez vil wol war,
Da er reyt auß der schar,io Zue welhem wirt er da kert.
Da wart ir freiide da gernert.
Dye frauwe dez nicht enlies,
■Wann sye ir spehen hieß,
So sye zue tysch wern geseßen.
15 Eyns hett sie sich yermessen,
Da sye jn daz schieff trat,
Sein yyngerlein sie bei ir hett.
Sye nam daz vyngerleinVnd zwo kanten mit weyn20 Ynd hieß dem gast bringen.
Der bot begonde dringen.
Er sprach: daz gesegen euch got!
Her, her gast, daz kleynoet,
Daz hat euch mein frauwe gesant.
25 Eyn gab dem boten ein guet gewant.
Er sprach: geselle, beit mein!
Ich wil dein geferte sein.
Mit dem knecht er da gyeng.
Dye frauwe den rytter enphieng.
30. Da sye jn von erste an sack,
Der rytter ttigentlich sprach:
Seit taussentstunt got wilkummen!
Sagt, wann seint ir lierc klimmen?
Auff huebe sie vnd auch seyt.
35 Vergangen waz ir payder leyt.
Hs. 2,57i» Nicht lenger er da beit.
Eyn hangenden wagen er hieß bereiten,Dar auff dez graffen dochter saß.