96
Er sprach: hie an leyt kein not.
Ich hon es gern geliden durch got.Er gedacht aber jn seinem muet:
Es mag noch alles werden guet.
5 Vnd mag werden gut rat,
Seyt es sich also geschanczt hat.
Da mit die samnung verging.
Hort, wie der nhinch an fing,
Wie er moln began10 Vnd eyn materig gewan,
Hs. 2,136 d Wo der teuffei solt sten,
Daß behüt er yrner me.
Er molt jm eyn kröneStolcz vnd vil schone,
15- Die stund jm wol von golde.
Da mit der munch woldeDes lasters sich bewarn me,
Daß jm was gescheen e.
Hie bey rat ich eynen icklichcn man,20 Daß er gedenck dar an,
Wie der münch wart bericht
Vnd begreiff sich nit
Mit einem vngetrewen man,
Wan do leyt nit frummeu an.
25 Mich dunckt jn meym synne,
Er mag dar an nit gewinnenWeder er noch frummen.
Es mögt wol darczu kunnnen,
Daß eyn man wurd beladen30 Mit schänden vnd mit schaden.
Wem das mer misheyt,
Daß ich iczunt hau geseyt,
Daß er mich also laß freyVnd sag eyn anders, däs beßer sey!35 Hie mit ent sich das mer
Vnd heist der munch moler.
Da mit sey gnuck geseytFfur ein gancz warheyt.