PARADOXA,

91

n«

K

U.

«,

!*•

lila

tifef

tfe

iit-

■g.

ietii-

»oiit,

W

i!fr

It'toe*

#■„

itisdi

,j>c»

„üK

lote#**

centes afficlt? An non eft omnis metus, fer-vitus? Quid valet igitur illa eloquentilfimiviri, L. Crafli, copiofa magis, quam fapiensoratio ? Eripite nos ex fervitute. Quse eft iftafervitus, tarn claro homini, tamque nobili?Omnis animi debilitati, & humilis, & fraftltimiditas , fervitus eft. Nolite fmere noscuiquam fervire, In libertatem vindiearlvult? minime. Quid enim adjungit? nifivobis univerfis, (dominum mutare, non li-bor effe vult,) quibus fef pojfumus & debe-mus. Nos vero, liquidem animo excelfo,& alto, & virtutibus exaggerato fumus,nec debemus, nec poftumus. Tu poffete dicito, quoniam quidem potes: debere nedixerls; quoniam nihil quisquam debet, nifiquod eft turpe non reddere, Sed hsec hafte-nus. Illevideat, quomodo imperator eftepof-fit: cum eum ne liberum quidem effe ratio<& veritas ipfa convincat.

PARADOXON VI.

’On p.övog o troCpog xkimog.

Solum fapientem ejje divittm.

Quae eft ifta in commemoranda pecunia ttua tarn infolens oftentatio? folusne tu di-ves? Proh dii immortales! egone me audi«viffe aliquid, & didiciffe, non gaudeam ? So-lusne tu dives ? Quid } ft ne dives quidem ?