DE A M I C I T I A.

*7

ter viros amicitia tantas opportunitateg ha-bet, quantas vix queo dicere. Principio, cuiMpotefl ejje vita vitalis, ut ait Ennius, qui nonin amici mutua benevolentia conquiefcat?Quiddulcius, quam habere, quicum omniaaudeas fic loqui, ut tecum? Quis effettan-’tus fruftus in profperis rebus, nifi haberes,qui illis aeque, ac tu ipfe, gauderet? Adver-fas vero ferre difficile effet fine eo, qui illasgravius etiam, quam tu, ferret. Denique ce-tera res, quae expetuntur, opportun» funtfingulse rebus fere finguUs: divitice, ut uta-re; opes, utcolare; honores, ut laudere;voluptates, ut gaudeas; vaietudo, ut dolorecareas, & muneribus fungare corporis: ami-citia res plurimas continet, Quoquo te ver-teris, prssfto eft: nullo loco excluditur: nun-quam intempeftiva, nunquam molefta eft»Itaque non aqua, non igni, utajunt, pluri-bus locls utimur, quam amicitia. Neque egonunc de vulgari, aut de mediocri, ( qu» ta-rnen ipTa & dele&at, & prodeft,) fed de vera& perfecta loquor, qualis eorum, qui paucinominantur, fuit. Nam & fecundas res, fplen-didiores facit amicitia, & adverfas partienscommunicansque, leviores. Cumque pluri- ^mas & maximas commoditates amicitia coQ ' 23Opp. Phil. T. V. B