4*8

DE FATO

hoc, fi placet, quäle fit, videatnus ln affenfio«nibus, quas prima oratione tra&avi. Easenimveteres illi, quibus omnia fato fieri videban-tur, vi effici & neceffitate dicebat, Qui au-tem ab his diffentiebant, fato affenfiones li-berabant; negabantque, fato affenfionibusadhibito, neceflitatein ab his poffe removeri:iique ita differebant: „ Si omnia fato fiunt,„ omnia fiunt caufa antecedente, &, fi appe-„ titus; illa etiam, quae appetitum fequun-„ tur ; ergo etiam affenfiones. At, fi caufa,, appetltus non eft fita in nobis, ne ipfe qui-„ dem appetitus eft in noftra poteftate. Quod„ fi ita eft, ne illa quidem, quas appetitu ef-„ ficiuntur, funt fita in nobis; non funt igi-„ tur neque affenfiones, neque aftiones in„ noftra poteftate. Ex quo eificitur, ut nec„ laudationes juftoe fint, nec vituperationes,„nec honores, nec fupplicia.„ Qtiod cumvitiofum fit, probabiiiter concludi putant, nonlg omnia fato fieri, quaecunque fiant. Chryfip-41 pus autem cum & neceflicatem improbaret,& nihil vellet fine praepofitis caufis evenire,caufarum genera diftinguit, ut & necellita-tem effugiac, & retineat fatum. Caufarumenim, inquit, aliae funt perfeftse & principa-les; aliae adjuvantes & proximse. Quam-

1 #'

1 cu®"

,rfea«&

#teci

■aofis P * 0«ue illi laft“ 111 * ^iem, ut °® ni *

m m J 1 ®”

invohifotdititus qaidem ttfequetetur, fi «wafis ien fit*fient in noftr

in floht po'etum iotroducio eos vilebitfas antecedentiprincipaJes, indicactur affeofiPaiefit, fadl

vifo; tmtiufa® habcat,fttionenj (

non,

ri «trlnfecog

1