3 pa DE D1VINATI0NE

quae concurfatio fomniorum? quo modo au-tem diftingui poffunt vera fomnia a falfis,cum eadem & aliis aliter evadant, & iisdemnon Temper eodein modo V ut mihi mirum vi-deatur, cum mc-ndaci homini, ne verum qui-dem dicenci, credere foleamus, quo modo ifti,

fi fomnium verum evafit aliquod, nonexmul-

0 *

tis potius uni fidero derogant, quam ex unoinnumerabilia confirmant.

147 Si igitur neque deus eft effeftor fomnio-rum, neque naturae focietas ulla cumfomniis,neque obfervatione inveniri potuit fcientia ;effedtum eft, ut nihil prorfus fonr.ni : s tribu-endum fit: praefertim cum illi ipfi, qui eavident, nihil divinent; ii, qui interpretantur,conjefturam < adhibeant, non naturam: cafusautem innumerabilibus paene feculis in Om-nibus plura mira’bilia, quam in fomniorum vi-fis effecerit; neque conjedtura, quae in vari-as partes duci poteft, nonnunqaam etism in•j2 contrarias, quidquam fitincertius.Explodatur14!} haec quoquefomniorum divinatio pariter cumceteris. Nana, ut vere loquamur*, fuperftitiofufa per gentes, oppreflit omnium fere ani-mos, atqoe hominum imbecillitatem occupa-vit: quod& in iis libris didtum eft, qui funtde natura deorumj & hac difputatione id maxi»

»fif 1

JtOS

S» ‘ w ‘

■ [jiriJ

IjjMß.’lW®

.'sa,utRi{

ikioM fcfeutjeU'.jüiiar; rätli«»*:;team,fiäu

MEtri:, £ t

itEtSfiniiien'* neciffs (tiMqualtegiom vig•'■radinQjn el;, *wra me! S P«femi|