LIBER II.

383

ilSüj

üslj

aehr.'ä

«Eqs

Ifllllj

9»i

wie

isd>

La-

RIO

»T.l^

iiä:

nr .:*6

»fi».

ir:ia

ijäts

»-K.S

-I

.fei#

('£•?

itcr>

D»>

divinationem definit his verbis, Vim cognof-tefitew, & videntem, & explicantem figna , quaea diis liominibus portendantur: officium au-

tem eile ejus, praenofcere * dei erga hominesmente qua fint, quidque fignificent, quemad-modumque ea procurentur atque expientur.Idemque fomniorum conje&ionem definit hocmodo, EJJe vim cernentem , & explanantem,tjtiae a diis hominibus fignificentur in fomnis,Quid ergo, ad haec mediocri opuseft pruden-tia, an & ingenio praeftanti, & eruditioneperfefta ? talem autem cognovimus neminem,Vide igitnr, ne, etiam fi divinationem tibi effeconceffero, quod nunquam faciam, neminemtarnen divinum reperire poflimus. Qualis au-tem ifta mens eft deorum, fi neque ea nobisfignificant in fomnis, quae ipfi per nos intel-ligamns; neque ea, quorum interpretes ha-bere poflimus? fimiles enim funt dii, fi eanobis objiciunt. quorum nec fcientiam, nequeexplanatorem habeamus, tanquam fi Pceni,aut Hifpani in fenatu noftro loquerentur fineinterprete. Jam vero quo pertinent ob'curi-tates& aenigmata fomniorum? intelligi enima nobis dii veile debebant, ea, quae noftra cau-fa nos monerent. Quid? poeta nemo, nemophyficus obfcurus? ille vero nimis etiam ob«

64

13 t

13 »