LIBER II.

329

%

'*tä

»Äf»

• .xii

via,

to

nsi-

«öS

MB

BÄ-'

pfc

.fcö

a» !

4 #

j; 3 <

I*

4«* 1

ff < [ i

m

quam? harufpices dicunt. His igitur, quamphyficis, potius credendum exiftimas? Quid,cumpluribus diisimmolatur, quitandem eve- 38tit, ut liteturaliis, aliisnon litetur? quae au-tem inconftantia deorum eft, ut primis mi-nentur extis, bene promittant fecundis? auttanta inter eos diffenfio, faepe etiam intecproximos, ut Apollinis exta bona fint, Dia-nas non bona ? quid eft tarn perfpicuum,quam, cum fortuito hoftige adducantur, taliacuique exta effe, qualis cuique obtigerit ho-

ftia ? At enim id ipfum habet aliquid divinf,

0

quse cuique hoftia obtingat, tanquam in for-tibus, quse cui ducatur. Mox de fortibus;quamquam tu quidem non hoftiarum cafumconfirmas fortium fimilitudine, fed infirmasfortes collatione hoftiarum. An, cum in Ae- 3 ?quimelium mifimus, qui afferat agnum, quemimmolemus; is mihi agnus afiertur, qui ha-bet exta rebus accommodata, & ad eum ag-num non cafu, fed duce deo fervus deduci-tur ? nam ft cafum in eo quoque dicis effe,quafi fortem quandam cum deorum volunta-te conjunftam; doleo tantam Stoicos no-ftros Epicureis irridendi fui facultatem de* 40diffe; non enim ignoras, quam ifta derideant.

Et quidem illi facilius facere poffunt. Deos

X 5