LIBER II.

32t

1 üi,

V

tai;

»fei;

an*

ütitn

lupi

nix!

aAt,iÜ•i»

t,5UUi

a«

ft! Ce

jjW-*“'

'ii® 1

j#

fruftnm vitae fuperioris perdidiffent. Quidenim poffet iis effe laetum, exitus fuos cogi-tantibus? Ita, quoquo fe verterint Stoici, ja-ceat neceffe eft omnis eorum folertia. Si enimjd, quod eventurum eft, vel hoc modo, velillo poteft evenire; fortuna valet plurimum:quae autem fortuita funt, certa effe non pof-funt. Sin antem certum eft, quid quaque dere, quoque tempore futurum fit; quid eft,quod me adjuvent harufpices, cum res triftif-fimas portendi dixerint.

Addunt ad extremum, omnia levius cafu-ra, rebus divinisprocuratis. Si enim nihil fit 3Sextra fatum, nihil levari re divina poteft. Hocfentit Homerus, cum querentem Jovem in-ducit, quod Sarpedonem filium a morte con-tra fatum eripere non poffet. Hoc idem figni-ficat Graecus ille in eam fententiam verlus:Quod foreparatum eß, id furnmum exfupe-rat gfovem,

To tum omnino fatum etiara Atellanio verfujure mihi effe irrifum videtur; fed in rebustarn feveris non eft jocandi locus. Concluda-tur igitur ratio, Si enimprovideri nihil pot-eft futurum effe eorum, quae cafu fiunt, quiaeffe certa non poffunt; divinatio nulla eft.Sin autem idcirco poffunt provideri, quiacer-Opp, Phil, T. III. X