318

DE DIVINATIONE

efle fortuna? qua fnblata, qui locus eft di-vinationt? quae a te fortuitarum rerum eftdl&a praefenfio; quamquam dicebas, omnia,quae fierent, futurave dient, fato contineri.Adle fane & plenum fuperftitionis fati nomenIpfum; fed tarnen apud Stoicos de ifto fatomulta dicuntur, de auo alias: nunc, quod8 neceffe eft. Si omnia fato; quid mihidivina-20 tio prodeft? quod enim is, qui divinat, prae-dicit, id vero futurum eft; ut neillud qui-dem fciam , quäle fit, quod Dejotarum, ne-ceffarium noftrum, ex itinere aquila revo-cavit: qui nifi revertiffet, in eo conclavi eicubandum fuiffet, quod proxima no&e cor-ruit. Ruina igitur oppreffus effet. At id ne-que, fi fatum fuerat, effugiffet; nec, fi nonfuerat, in eum cafum incidiffet. Quid ergoadjuvat divinatio? autquid eft, quod memo-veant aut fortes, autexta, aut ulla praedi&io?Si enim fatum fuit, claffes populi Romani belloPunlco primo, alteram naufragio, alteram aPcenis depreffam interire; etiamfi tripudiumfoliftimum pulli feciflfent L. Junio & P. Clo«dto confulibus, claffes tarnen interiflent. Sin,cum aufpiciis obtemperatum effet, interituraeclaffes non fuerunt, non interierunt fato. Vul-tis autem omnia fato; nulla igitur eft divina-

,ftu® ***

its!^t }0W“ I

jms:

jtt;

■Ä ß/e

dt.atcwms jeltntmeft*.

.renia fito fotorswsctifa

it» fiiSft?

ns etmti

wsaftii

•W« toi«exitajj

W,