LIBER II.

3i?

quandoque eadem lana fubjefta atque oppo-fita foli, noftris oculis ejus lumen obfcuret:quo in figno quaeque errantium ftellarum,quoque temporefutura fit: qui exortas quo-que die figni aiicujus, aut qui oecafus futu-rus fit. Haec qui ante dicunt, quam rationea»fequantur, vides. Qui thefaurum invenien* ^dam, aut hereditatem venturam dicunt, quid lgfequuntur? aut in qua rerum natura ineft,id futurum? Qnod fi haec, eaque quae funtejusdem generis, habent aliquam taiem ne-ceftitatem; quid eft tandem, quod cafu fieri,aut forte fortuna putemus? Nihil enim efttarn coptrarium rationi & conftantise, quamfortuna; uf mihi ne in deum quidem caderevideatur, ut fciat, quid cafu & fortuito fu-turum fit. Si eniin feit, certe illud eveniet:fin certe eveniet, nulla fortuna eft; eft au-tam fortuna. Rerum igitur fortuitarum nullaeft praefenfio. Aut fi negas effe fortunam, & I9omnia, quae fiunt, quaeque futura funt, exomni aeternitate definita dicis effe fataliter;muta definitionem divinationis , quam dice-bas praffenfionem effe rerum fortuitarum. Sienim nihil fieri poteft, nihil accidere, nihilevenire, nifi quod ab omni aeternitate certumfuerit efle futurum rato tempore; quae poteft