LIBER IV.

V

s

^ tti.

tob»■pmmk«•tarti, iom*»h ulf.

»tot»

iräol

UlHi

üte,i

itoßi

iW»i

an»

»( 3 **

, «:<

■ fc*

jdn 3 '

<■**

„te.1

+ W

quam perturbatio; citiusque repentinus ocu-loruro ttitr.or fanatur, quam diuturna lippi-tudo depellitur.

Sed cognita jam caufa perturbationum, 3gqua; omnes oriuntur ex judiciis opinionum & 8avoluntatibus, fit jam hujus difputationis mo-das. Scire autem nos oportet, cognitis, quoadpoffunt ab homine cognofei, bonorum & ma-Sorum finibus, nihil a philofophia poffe autmajus aut utilius optari, quam haec, quaea nobis hoc quatriduo difputata funt. Morteenim contemta, & dolore ad patiendum le-vato,adj unximus fedationem aegritudinisjqu*nullum homini malam majus eft. Etfi enimcmnis animi perturbatio gravis eft, nec mul«tum differt ab amentia; tarnen ita ceteros,cum fint in aliqua perturbatione aut metus,aut lastitias, aut cupiditatis, commotos modo& perturbatos dicere folemus; at eos, qulfe aegritudini dediderunt, miferos, affliftos,aerumnofos, calamitofos. Itaque non fortui-to fattum videtur, fed a te ratione propofi-tum, ut feparatim de aegritudine, & de cete-ris perturbationibus difputaremus: in ea eftenim fons miferiarum & caput. Sed & aegri-tudinis & reliquorum animi morborum unafanatio eft: omnes opinabiles effe & volun«

P *