LIBER IV.

225

^'K

Ct «««

*,

«»ufiTr

/,l«l

wifai:

■UM ffi*'I tüthf•t»htTS Z#

&£'-'•

tP*'

diflipatas anlmi partes rurfum in fanm lo-cum cogere ? ) aut rogandi orandique funt,ut, ii quam habent ulcifcendi vim, differantin tempus aliud, dum defervefcat ira. De-fervefcere autem certe fignificat ardorem ani-mi invita ratione excitatum. Ex quo illudlaudatur Archytae, qui cum villico faftus ef-fetiratior, Quo temodo, inquit, accepijjem,nifi iratus ejfem? Ubi füllt ergo ifti, qui ira- gycundiam utilem dicunt? (poteft utilis effe 79infania ? ) aut naturalem ? an quidquam effepoteil fecundum naturam, quod fit repugnan-te ratione ? quo modo autem, ii naturalis ef-fet ira? aut alius alio magis iracundus effet;aut finem haberet prius, quam effet ulta, ul- •cifcendi libido; aut quemquam poeniteret,quod feciffet per iram ? ut Alexandrum re-gem videmus; qui cum interemiffet Clitum,familiärem fuum, vix a fe manus abftinuit:tanta vis fuit pcenitendi. Quibus cognitis,quis eft, qui dubitet, quin hic quoque mo-tus animi fit totus opinabilis ac voluntarius?quis enim dubitarit, quin aegrotationes ani-mi, qualis eil avaritia, glorlae cupiditas, exeo, quod magni aeftimetur ea res, ex qua ani«mus aegrotat, oriantur? unde intelligi debet,perturbationem quoque omnem efl'e in opi-Opp, Phil, T. II, P