* P^rg»

1 «Pptäl;iWifcii««(fkW ti'M UühtMlt)iuiiitoi.ßcrtuw

taur, sdi

sa,te

ITi: atii-ätz*

pns^

g. S»* 1

gi\&

e ** 0

0 .v^

<

>

LIBER IV, 19?

iidem inflammant appetitione nimia ; quamtum cupiditatem, tum libidinem dicimns, inr-potentiam quandam animi, a temperantia &moderatione plurimum diffidentem. Quae fi 35quando adepta eft id, quod ei fuerat concu-pitum, tum fertur alacritate, ut nihil ei con-ftet, quod agat: utille, qui voluptatem ani-mi nimiam, fummum effe errorem arbitratur.eorum igitur malorum in una virtute poiitafanatio eft. Quid autem eft non miferius fo- j 6lum, fed fcedius etiam, & deformius, quamaegritudine quis affliftus, debilitatus,jacens ?cui miferise proximus eft is, qui appropin-quans aliquod malum metuit, exanimatus-que pendet animi. Quam vim mali flgnifi-cantes poetae, impendere apud inferos faxunxTantalo faciunt,'

Ob /cetera, animique impotentiam, & fu -perbitoquentiam.

Ea communis poena ftultitiae eft, Omnibus«nim, quorum mens abhorret a ratione, fern-per aliquid, aliis dolor, alils terror impendet.Atque ut hae tabiiicae mentis perturbationes 35funt, aegritudinem dico & metum; fic hila-riores illae, cupidita$, avide femper aliquidexpetens, & inanis alacritas, id eft, laetiti'ageftiens, non multum differunt ab amentia,

N 3