2 3 2 TVSCVL. QVAESTIONVM

l5tudo. Praeterea neceffe eft, qui fortis fit,eandem elfe magni animi: qui magni animifit, inviftum: qui invittus fit, eum res hu«manas defpicere, atque infra fe pofitas arbi«trari. Defpicere autem nemo poteft eas res*,propter quas aegritudine affici poteft; ex quoefficitur, fortem virum aegritudine nunqnamaffici. Omnes autem fapientes, fortes: non

* cadit igitur in fapientem aegritudo. Et quem«admodum oculus conturbatus non eft probeaffeftus ad fuum munus fungendum; & re«Hquae partes, totumve cotpus, ftatu cum eftinotum, deeft officio fuo & muneri: fic con-turbatus anlmus non eft aptus ad exfequen«dum munus fuum. Munus autem animi eft,ftatione bene uti; & fapientis animus itafem-per affeftus eft, üt ratione optime utatur;nun quam igitur eft perturbatus. At aegritu-do, perturbatio eft animi; femper igitur eafapiens vacabit. Veri etiam fimile illud eft,

16 qui fit temperans, quem Graeci auippovx ap«pellant, eamque virtutem ew<ppouvvriv vocant,quam foleo equidem tum temperantiam, tum> moderationem appellare, nonnunquam etiammodeftiam: fed haud fcio, an refte ea vir-tus frugalitas appellari poffit: quod angü-ftius apud Graecos valet, qui frugi homineä

jet » 1 ' 15

jüfiöß* 1,te «g«

i

liqM

avaiinaeft injamalenpellarijuftitia| xa! etf

; 0 * 1 H

ftelja

frifiii

naüiiii

perjaji

»fall»*,j Äfetf