4iö DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

pudiabat, addifceret? cur ipfe Pythagoras &Afgyptnmluftravit, & Perfarum magos adiit?cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit ?tot maria transmifit ? cur haec eadem De-ns ocrirus ? qui (vere, falfone, quaereremus)dicitur oculis fe privaffe: certe ut quam mi-nime animus a cogitationibus abducereturipatrimonium ntglexit, agros deferuit incul*tos, quid quaerens aliud, nifi beatam vitam?quam fi etiam in rerum cognitione ponebat,tarnen ex illa invelligatione naturae confequivolebat, Ut effet bono animo, Id enim ülefuuunum bonum, iv°'vu.tt ty, & faepe i.d’dp.Sixv88 appellat, id eft, animum terrore liberum. Sedha?c et fi praeclare, nondum tarnen & perpo-lira, pauca enim, neque es ipfa enucleate abhoc, de virtute quidem, dii'ta. poft enim haecin hac urbe primum a Socrate quacri coepta;detnde in haue locum delata funt. nec du«bitatum, quin in virtute omnis, ut bene, ficetiam beate vivendi fpes poneretur; quae cumZeno didiciffet a noilris; ut in a&ionibuspraeferibi folet, de re eadem alio modoj hoctu nunc in illo probas. Scilicet vocabulis re-rura mutatis, iuconttantiac crimen ille effu-git, nos tffjgere non poffunr.us? Ille Metellivitam negat beatiorem, quam Reguli - , prae«

po-