4*4 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

pertas li mal um eft, mendicus beatus effenemo poteft, quamvis fit fapiens. At Zeno«am non beatnm modo, fed etiam divitemaicere aufus eft. Dolere, malum ; in cru-eem qui agitur, beatus effe non poteft. Bo-num, liberi: miferum orbitas bonum pa-tria: miferum exfilium, bonum valetudo:miferum morbus, bonum infegritas corpo-ris : ttiiferum debfiitas. bonum incoluwisacies: miferum csecitas; quce fi poteft fin-^gula confolando ievare, univerfa quo modofuftinebit? fitenim idem caecus ( debilis, mor-ta gravilfimo affe&as, exful, orbus, egens,torqueatür ecuko : quem hunc appeüas, Ze-no? Beatum, inquit. Etiam fceatiffimusa ?Quippe, inqniet, cum tarn docuerirn, gratlusiftam rem non habere, quam viriutem,in qua85 fit etiam ipfum beatum. Tibi hoc incredi-bile, quia bsatiffimurn. Quidtuum? credi-'bile? Si enim ad populum me vocas ; eum,quia ita fit affe&us, beatum nunquam pro-babis: fi ad pradentes; alternm fortaffe du-bitabunt, fitne tantum in virtute, ut ea prte-diti, vel in Phalaridis tauro beati fint; alte-rum non dubitabunt, quin & Stoici conve-nientia fibi <iicant,& vos repugnantia. Theo-phrafti igitur, inquit, tibi über ille placet de

tef-» 1

t* 1

Bill*

ft»!

(H) 5t

ÜJt« (

Bien 1

)iit, qtes,(irniAI

Ä :

tau

Mi.

m

litii

inä

«hoi

‘Um

t;n

i'Ut

kn

tat müiaii