386 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

timus, fummum & ultimum; nec ulla in repeccare poffet. Nunc vero a primo quidemmirabiliter occulta natura eft, nec perfpici,nec cognofci poteft: progredientibus autemaetatibus, fenfim tardeve potius quafi nos-metipfos cognofcimus. Itaque lila prima com-mendatio, quae a natura noitri fafta eft, no-bis obfcura & incerta eft; primusque appe-titus ille animi tantum agit, ut falvi atqueintegri efie poffimus. Cum autem difpicerecoepimus & fentire, quid fimus, & quid ani-mantibus ceteris differamus, tum ea fequl42incipimus, ad quae nati fumus. Quam fimi-litudinem videmus in beftiis; quae primo, inquo loco natae funt, ex eo fe non commovent:deinde fuo quaeque appetitu movetur : fer-pere anguiculos, nare anaticulas,evolare me-rulas, cornibus uti videmus boves, nepasaculeis; fuam denique cuique naturam eile advivendum ducem; quae fimilitudo in genereetiam humano apparet. Parvienim primo or-,tu fic jacent, tanquam omnino fine animofint: cum autem paulum firmitatis accefferit;& animo utuntur, & fenfibus, connituntur-que, ut fefe erigant, & manibus utantur: &eos agnofcunt, a quibus educantur: deindeaequalibus deleftantur, libenterque fe cum