328 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

jd non aut ex o'mnium earum, aut ex pluri-marum & maximarum appetitione concludi-tur V Vit Phidias poteft a primo inftitnere fi-gnum, idque perficere; poteft ab alio inchoa-tum accipere, & abfolvere. huic eft fapien-tia fimilis. non enim ipfa genuit hominem,fed zccepit a natura inchoatum. hanc intuens,debet inftitutum illud, quafi fignum, abfol-

35 vere, Quälern igitur natura hominem in-choavit? & quod eft munus, quod opus fa-pientiae ? quid eft, quod ab ea abfolvi & per-fici debeat ? Si nihil in eo quidem perficien-dnm eft, praeter motum ingenii qnendam, ideft, rationem; neceffe eft, huic ultimum effe,ex virtute vitam fingere, rationis enim per-feftio eft virtus. Sin nihil, nifi corpus; fum-ma erunt illa, valetudo, vacuitas doloris, pul-chritudo,& cetera. Nunc de hominis fummo

j^bono quaeritur. Quid ergo dubitamus in tc-

36 ta ejus natura quaerere, quid fit effeftum ?Cum enim conftet inter omnes, omne offi-cium munusque fapientiae in hominis cultu

occupatum : alii (ne me exiftimes con-tra Stoicos folum dicere) eas fententias affe-runt, ut fummum bonum in eo genere po-nant, quod fit extra noftram poteftatem, tan-quam de anitnali aliquo loquantur: alii eon-