872 DE FINIB. BONOR. ET MALOR.

tremum conftans, confentaneaque naturae: inqua primum ineffe incipit & intelligi, quid*i fit, quod vere bonum poffit dich Prima eftemm conciliatio hominis ad ea, quae funt fe-cundum naturam. fimul autem cepit intelli-gentiam, vel notionem potius, quam appel-lant ewoiixv illi, viditque rerum agendarumordinem, &, ut ita dicam, concordiam; mul«to eam pluris aeftimavit, quam omnia illa,quae primum dilexerat: atque ita cognitione& ratione collegit, ut ftatueret, in eo collo-catum fummum illud hominis per fe laudan-dum & expetendum bonum : quod cum po-fitum fit in eo, quod epoXoytxv Stoici, nosäppellemus convenientiam, fiplacet: cum igi-tur in eo fit id bonum, quo referenda fintom«nia [honefte fafta], ipfumque honeftum, quodln bonis ducitur, quamquam poft oritur, ta-toien id folum vi fua & dignitate expeten-dum eft: eorum autem, quae funt prima na-turae, propter fe nihil expetendum» Cum ve-ro illa, quae officia efle dixi, proficifcanturab initiis naturae $ ea ad haec referri neceffeeft i ut refte dici poffit, omnia officia eo re-ferri, ut adipifcamur principia naturae : nectarnen ut hoc fit bonorum ultimum, propter-ea quod non ineft in primis naturae conci-

lia-