LIBER l;

49

tem judlcio ita eil maxima in fenfibus veri-tas, fi & fani funt , & valentes, & omniaremoventur, quae obftant& impediunt. ita«que & lumen mutari faepevolumus, & inter*vaila ant contrahimus, aut diducimus; mul-taque facimus usque eo, dum adfpeftus ip-fe fidem faciat fui judicii. qnod idem fit invocibus, in odore, in fapore; ut nemo fitnoftrum, qui in fenfibus fui cujusque gene-ris judicium requirat acrius. Adhibita vero 3«exercitatione & arte, ut oculi pittura tene-antur, & aures cantibus, quis eft, quin cer-nat, quanta vis fit in fenfibus? Quam mul-ta vident piftores in umbris, & in eminen-tia, quae nos non videmus? quam multa fquae nos fugiunt in cantu , exaudiunt in eogenere exercitati ? qui primo inflatu tibici-nis Antiopam effe ajunt, aut Antromacham fcum id nos ne fufpicemur quidem. Nihil ne-ceffe eft de guftatu & odoratu loqui; in qui«bus intelligentia, etfi vitiofa, eft quacdamtarnen. Quid de taftu, &eo quidem , quemphilofophi interiorem vocant, aut doloris,aut voluptatis? in quo Cyrenaici folo putantveri effe judicium , quia fentiatur. Poteftne 31igitur quisquam dicere, inter eum, qui do-leat, & inter eum , qui in voluptate fit, nl«Opp, Phil, T.I. D