jag AD TREBATIVM

formis , & formarum velitn. Cum autem ^utroque verbo idem fignificetur, commodi* ^gitatem in dicendo non arbitror negligendatn, ^Genus & formam detiniunt hoc modo: Ge- ^nus eft notio ad plures differentias pertinens. tf'®Forma eft notio, cujus differentia ad caput * !Cltlgeneris & quafi fontem referri poteft. No-tionem appello , quam Grseci tum evvoiecv,tum irp'oXiftyiv dicunt. Ea eft inftta & ante sw®percepta cujufque formse cognitio, enodatio* *Ä ;nis indigens. Formss igitur funt hse, in quas ü»tragenus, fine ullius pratermiffione, dividitur; siÜut fi quis jus in legem, morem, sequitatem aiiaidividat. Formas qui putat idem effe, quod tatoräpartes, confundit artem, & fimilitudine qua- j, qw32 dam conturbatus, non fatis acute, quse funt ®, atfecernenda, difdnguit. Saepe etiam definiunt dm<& oratores &poete per translationem verbi,ex fimilitudine, cum quadam fuavitate. Sedego a veftris exemplis, nifi neceffario, non ^recedam. Solebat igitur Aquillius, collega ^& familiaris meus, cum de litoribus agere- »rj,,,tur, quse omnia publica effe vultis, quse- ^rentibus iis, ad quos id pertinebat, quid effet ^litus, ita definire, qua fluftus eluderet: hoc i 1I(|eft, quafi qui adolefcentiam, florem setatisj (j,,feneftutem, occafum vite, velit definire:

trans- 5.