ORATOR.

p6

öuans , & aequaliter conftanterque ingr®.diens, numerofa habetur oratio. Atque idin dicendo numerofum putatur, non quodtotum couftat e numeris, fed quod ad nu-*jneros proxime accedit: quo etiam difneiiiuseft oratione uti, quam verfibus; quod illiscerta qusedam & definita lex eft, quam fequifit neceffe; in dicendo autem nihil eft pro*pofitum, nift aut ne immoderata, aut angu*fta, aut difloluta, aut fluens fit oratio. Ita-que non funt in ea tanquam tibicini percuf-fionurn modi, fed univerfa comprehenfio &fpecies oratlonis claufa & terminata eft;quod voluptate aurium judicatur.

59 Solet autem quseri, totone in ambitu ver-*9? borum numeri tenendi fint, an in primis par-tibus, atque in extremis. Plerique enimcenfent cadere tantum numerofe oportere,terminarique fententiam. Eft autem , ut idmaxime deceat, non id folum. ponendus eftenim ille ambitus, non abjiciendus. Quarecum aures extremum femper exfpeftent, in•eoque acquleicant, id vacare numero nonopQrtet: fed ad hunc exitum tarnen a princi-pio ferri debet verborum illa comprehenfio,& tota a capite ita fluere, ut ad extremumübo venlens ipfa confiftat. Id autem bona difci-

plin»

> 1!

£0

uic

;«rt'

pnin iit ca

na

ra.

\tyr-

‘«it;

4»*j(