220
enim ex divitiis domini mei est milii aliquid commissum, nisi hec oves,et ideo non prodam te. Tunc lupus nocte facta perrexit et introivit incellarium et commedit abundanter panem et carnem pinguissimam.Deinde trahens vinum de vase vinario bibit et inebriatus est; tunc dixitad seipsum: Villani, inquit, saturi et ebrii cantant cantationes suas.Et ego, inquit, quare cantationes non cantem, cum sim satiatus?Tunc cepit cantare et emittens semel vocem audierunt canes et ceperuntlaterare et emittens secundam audierunt homines et dixerunt: Lupusest bic prope. Deinde tertiam emittens dixerunt: In cellario est. Etabeuntes occiderunt eum. [ 169 a ] Castigat hec fabula divites, potentesac seniores, ut suos pascant mansionatos. Ne si eos non bene paverintipsi accipiant clam plura, et domini patiantur damna assidua. Sedet monet unumquenque, ne excedat propriam naturam, ne incurratmalum, sicut hic lupus, qui vinum bibit preter naturam, et pro hocest mortuus.
Die xii fabel von dem wolff und hungrigen hund.
Wa die eehalten nit gnuogsamlich von den husvätern gespysetwerdent, so würt in gewonlich größerer schaden zuo gezogen umb irhertikait von den ehalten. Und wann ain mensch über syn aigne naturwill höher stygen und an dem nit will beniigen han, daz im syn naturgibt, der fallet offt in großen schaden. Darvon hör dise fabel. Ainryclier man lieft ain große hert von schänden. Er hett oucli ainenguoten hund dar by, der sie behütet vor den wolffen. Aber von synergytikait ließ er den hund fastußermassen großen liunger lyden. [I69 h ]Ains mals kam ain wolff zuo dem hund und sprach zuo im: Warumbist du so dünn worden von megeri? als mich bedanket, so heiligetdich der hungar, so dyn lierr als über karg ist. Aber ob du wilt, sogib ich dir ain guoten raut. Der hund sprach: Guotes rauttes bin ichnotturfftig. Der wolff sprach: Ich will under die schauff louffen undwil aines von inen zuken und hinweg fliehen; so ylest du mich, sobald du magst, und ee daz du gar zuo mir körnest, so würff dich nidorals ob du gefallen syest und nit ferrer louffen mögest von übrigemhunger und blödikait des lybes. So das die hirten und das husgesindgemainlich ersehen, so sprechen sie: Für war, wäre unser hundgnuogsamlich gespyset, der weif hefte unser lemlin nit hin getragen,syn balk wäre euch nit gancz beliben. Dann (als ich schäcze) so