j n vvcet, dat in GodS heil’ge BoekenGeen woorden pronk, maer ’s Geestes krachtIs op het aldermeest geacht,

En Jesus eenvoud is tc zoeken.

Uw 'oflyk Dicht-werk geefc het inyn’

£cn wondere glants, cn held’re schyn:

Ais iemand zegt, 't is niet bezonders,

’ streunt gy der krachtig regen aen ;

Gy doet de Nyd ter aerden slaen,

' Johannes. O gy Zoon des donders!

Gy dringt met uwen yver door;

Uw stem heeft klem in ieders oor.

' Niet slechts moet tuygen van uw gavenDe wyt-beroemde predik-stoel;

• Maer, dat men 't over al gevoel’,

Uw zangtoon aen de sterren draven.

Die uwe woorden wel beseft,k Vcrneemt hoe alles 't hcrte treft,

1 En gaec door merg en door gebeente;

Gy slaet z’ op 't dicpste, na u zin ,

Als nag’lcn en als prikk’len in;

0 wyzc meester der gemeente!

Hoe maek ik ’t doch, 6 Vollenhoov’ !Dat ik uw los ten vollen loov’?

> Hoe zal ik u myn hert best uiten ,

Dat ongeveinsd’lyk hackt en jankt,

Hoe gy te recht mengt zyn bedankt?

’k Wil ’t zcggen, maer elk woord moet stuitcn.

AI vuld’ ik met cen langen zvvierVan dienst’ge woorden veel papier,

Myn hert is duizentmael mcer dankbaer,

Myn zwakkc pen moet stille staen,

[ Myn reden heeft te haest gedaen,

Maer myn bewogen hert blyft gankbaer*

Ey, neemt voor uwe kunst myn gunst,

Myn hert, dat met cen heece brunstTot uwe gaven werd getogen ,

Om daer door meer te zyn geleerd,

D 2

En