Zon en Maenlicht doof te blinken.

S,l uvtbrs dicht, dat hoogcr draefdOp dees edelste der stoffen,

Heeft het rechte wit getroffen :

Dacr hem eeene hoefbron laefd,

Geen verzierae Febusvader.

Die d’orakelkunst vergeet,

A!s een kind hem swygen heet;

Maer een onuitputbre affer

Van het oud en nieuw verbond.

Uit onseylb’re Bybclschriften,

Licht van ydelheen te schiften,

Zuygt dees bie het hert gezond,

Zuygtze niet dan Bybelspreuken,

Loutre Bybclpoezy:

Daer ff’Aerdsvaders, op een ry,

Elaen mec vulden, die noit kreuken:

Dacr de groote Jesse* zoon,

Dag op dag, zyn lust aen boette;

Als hy zynen Zoon begroette,

Judaes Erfvorst, op den troon,

Alshy dezen Ryks vermeerderIn zyn Rykstad, ceuvren lang .

Voor de kruisstryd, met gesangWellekomde, ais triumpheerder,

't Was een lust voor ’t hoogste koor,

Ais de Koning met die wyzenNaer de starren op quam ryzen:

Al de hemel gaf gehoor;

En de zalige EngelscharenTrokken op dien toon hun snaren.

). VOLLENHOVIUS,

Leeraer van Gods Kerkete Zwell.