I

40 W. SLUYTERS KLAEG-

Zy sMlK: Zyt niet bedroeft; vertroost u hedenDocn zelf met all’ die troostelyke reden,

Waer mede gy myn Moeder met 'er daed,

Getroost bebt, in haer Weduwlyke stact.

Vermiß GGDA Woo;d was in haer mond zoo krachtig /2°00 spralize: Zyt aen Rachel nu gedachtig,

Die ’t niet alleen viel, in haer baren, zwaer,Maerstierf, en liet haer jacob Weduw’naer.

Gedenk, hoe korts bet zy van ons gelezen,

En dat gy zelfs noch tot my spraekt ; in dezen,

Was oit alliier, van aen begin’, cen paer,

Of d’een vertrok eens, door de dood, van d’aer?

De HEERE zal, zoo lang gy hier zult leven,

Noch u, noch uw twee kinderkens begeven.

Van GOD hebb’ ik nu myn begeert’ airde ,

Dat ik niet blyf de leste van ons twee.

lioclö’ haer Herr/ hoe langes hoe meer gereifter/

«r5n erooste voost haer Moeder en harr Auster;

'Ja ook harr Brocr^ en Auster^ met malkaerDcgMepz' hier in / en lietz' haer zegen naer-Dorn ip?ak;e tot üc Bucrcn en tot allen;

Indien gy oit myn kinderkers ziet vallen,

Zoo rechtze doch weer op, dat bidd’ ik u.

Tn sp;ah allem; ton weendcn alle nit.

3stö iemanö zcw: I!k hosp / gn zulc noch vlyvcn /

ILogt zulK cen woord noch niet vy haer bcklyvcn.

Dy ricp: En is ’t niet betet by den HEER;

Na bem, na hem verlang’ ik meer en meer.

3fl.fi d’ccrftc fcoub’ haer quam bao? d’ad’ren rrekken /

4c 11 ifs verzocht war warmer haer tc dckkcn /

Amwoow'ze zoct: ’t Rehoest voonaen niet meer,

Ik zal we! bnest verwarnn zyn van den HEER.

Dat dadze frech / ;a lang Ay biüden feonDc;

Dat GOD haer doch vergeven wild’ haer zonde;

En houden haer in ’t waer Geloove t’zaem ,

Mctgocd verstand tot ’slevens leiten a’em!

Van aendegin ;yn Haer myn AterfgezangenArer waers geweest; Sie sprakse / mcc verlangenO’p ’t lest 02 K uyr / met Haer gcdwkm stcm:

'1 ArHecn / jeder wov^d hadd' op haer herte stiem.

^ ssk