Druckschrift 
Expositio super tertia, quarta, et parte quintae fen IV. libri Avicennae
Seite
10r
Einzelbild herunterladen
 

TractatusFlegmonis

ri qͣꝫtuꝫ ad localia: ⁊ diuidit̉ ꝑs iſta in ꝑtes duas. Primopouit curā localē on̄dendo ꝗd faciēdū ſit ī pͥnº ⁊ ꝗd ī aucmento: ⁊ ꝗd in ſtatu: ⁊ quid ī fine. ſcd̓o on̄dit nocumētaque poſſunt accidere ex reꝑcuſſiōe: et docet ea euitare. 2ºihi¶ Et qn̄ accidit ex refrenatiōe.) Primo on̄dit quid eſtfaciendū in pͥnº ap̄atis. 2º on̄dit ꝗd eſt faciēdū in augmētor ⁊ 3º on̄dit ꝗd eſt faciendū in ſtatu. 4º. ꝗd eſt facienduꝫin declinatione. 2ª ibi ¶Deinde pone in augmēto.) 3ª ibiEt apud finē ⁊ ſtatū.) 4ª ibi (Et exiccantia ſunt q̄ ſanātin fine ⁊cͣ.) Dicit pͥmo. Incipe .ſ. in pͥncipio flegmoniscuꝫ reꝑcuſſiuis niſi in locis que cōdictionauimꝰ id eſt exceptuauimus in libro pͥmo .ſ. fen 4ª. caº de curatiōe aponematum: ⁊ ꝓpter hoc etiam intelligas omnes alias cōditiones que ꝓhibent in pͥncipio repercutere in apoſtemate quę cōditiones dicte fuerunt prius.dubitatio vtrū debeamꝰ flegmonēSed hi CEt reꝑcutere in pͥncipio ẜm ꝙ ponit hAuic. ⁊ alij auctores: Et vtdet̉ ꝙ nullo mō debeat reꝑcuti: qꝛ Auic. ponit in pͥmo: ⁊ omnes autores ꝙ qn̄ apoſtema eſt in membro ignobili nō debet reꝑcuti ne maͣ figat̉in membro nobili. Nunc aūt vt dictū fuit pͥus Auic. hicIoꝗtur de apoſtematibꝰ exterioribus: ſed mēbra exteriora y cōparationē ad interiora ſunt magis ignobilia membra: qd̓ apparet: qꝛ videmꝰ ꝙ natura potius expellit materiā apoſtematis ad exteriora qͣꝫ velit eā remanere in interioribus membris. gͦ tunc in nullo ap̄ate debemꝰ repercutere. Preterea ſanguis ꝗ eſt egreſſus a venis in cōcauitate membroꝝ ad faciendū ap̄a iam egreſſus eſt a ꝓpria naͣ ⁊ eſt corruptus: ſꝫ ſi eſt corruptus nō eſt bonū ꝙrepercutiat̉ ad venas: qꝛ tunc corrūperet aliū ſanguineꝫexn̄tem in venis: gͦ tūc nō debemus reꝑcutere in flegmone. Dd̓m eſt ad hoc ꝙ oē apoſtema cal̓m in pͥncipio acauſa an̄ti debet reꝑcuti corpore purgato niſi ꝯditionespredicte impediant ẜm ꝙ dictū fuit pͥus. Et rō huiꝰ eſt: qꝛin apoſtemate due ſunt generales intentiones: vna eſtprohibere quod eſt futurum .ſ. ne augmentetur apoſtema ⁊ alia eſt deſtruere ⁊ reſoluere factū. ⁊ pͥma ītentio p̄cedit ſcd̓aꝫ: eo ꝙ fieri p̄cedit factū eſſe. nunc aūt ꝓhiberene augmentet̉ apoſtema fit per reꝑcuſſiua: qꝛ reꝑcuſſiuaprohibent fluxum hu. ⁊ confortant ne membrum recipiat: ergo tunc in principio flegmonis ſunt ponenda repercuſſiua: niſi impediant conditiones predicte. Tūcad principium argumentum: tu dicis Auicenna in primo: ⁊ alij auctores dicunt ꝙ quādo apoſtema eſt in menbro ignobili nō debet reꝑcuti ⁊cͣ. Dd̓m ꝙ mēbrū ignobile dicit̉ dupl̓r: vnoº abſolute: alioº reſpectiue. Mēbraignobilia abſolute ſunt euacuatoria mēbroꝝ pͥncipaliuꝫque ſunt ad hoc ordinata a natura ſolū vt ſint ſicut mūdificatiua membra pͥncipalia a ſuperfluitatibꝰ ſuis: ⁊ ideovocant̉ emunctoria: qꝛ ſunt ordinata vt in eis emungant̉ſuꝑfluitatetes membroꝝ pͥncipaliū. Membra autē ignobilia reſpectiue dicunt̉ quecūqꝫ mēbra eſſe ignobilia reſpectu membroꝝ pͥncipaliū ⁊ maxīe cordis: vn̄ nō dicuntur ignobilia abſolute ſicut illa: qꝛ nō ſunt ordinata ad ꝓprias oꝑatōes neceſſarias corꝑi: Mō qn̄ auctores dicū⁊ Auic. in pͥmo ꝙ apoſtema qd̓ eſt in mēbro ignobili nōdꝫ reꝑcuti: ītelligit d̓ mēbro ignobili abſolute: ibi em̄ nōdebent reꝑcuti: vt dicit Auic. in pͥmo: timēdo ne materiafigatur in membro nobili: īmo aliqn̄ debemus attraheremām ibi cum vētoſis: ſicut ibi ponit Auic. ſꝫ nō ītelligūtde membro ignobili reſpectiue ſic̄ ſunt membra exteriora. In talibus enī bn̄ pōt materia repercuti ne augmentetur apoſtema ⁊ corrumpat id membrū ⁊ oꝑationē illiꝰordinatam a natura. Et ſi tu dicis mēbra interiora ſuntnobiliora ꝑ cōparationē ad exteriora: qꝛ videmꝰ ꝙ natura potiꝰ expellit maͣm ad exteriora: qͣꝫ velit ꝙ remaneatin iterioribus: nō gͦ dꝫ repercuti ne maͣ figat̉ in membrislierioribus. Dd̓m ꝙ ſi ſemꝑ cuꝫ reꝑcuteret̉ materia inmembris exteriobꝰ figeretur et rediret ad interiora: hoc

eſſet veruꝫ ꝙ nūqͣꝫ deberemus reꝑcutere: ſed hoc nō accidit purgato corpore: qꝛ illa materia que reꝑcutitur cuꝫſit pauca diſpergitur ꝑ aliud corpus: ⁊ tunc cuꝫ ſit paucaquia iaꝫ euacuatu eſt corpus tunc vel reducitur ad bonāmaͣm ſi pōt: vel ānihilatur et reſoluitur a natura: et tuncnon eſt dubium de reditu materie ad īteriora niſi quādocorpus eſſet plenū: vel ſi materia expellitur per viam criſis in exterioribꝰ: tunc enī dato ꝙ corpꝰ ſit purgatū noneſt bonū reꝑcutere ſicut dictuꝫ fuit prius: vel materia expellatur ẜm ſemitam expulſionis ad membra emunctoria: quando enim nō eſt aliquid iſtorum nō dubitamusde reditu materiei ad interiora. Et hoc eſt qd̓ dicit Auic.inferius. Ex redditu vero materiei ad mēbra pͥncipalia ꝓpter reꝑcuſſionem ſecurat a malo .ſ. vitio euacuationiſi quando id qd̓ peruenit ex eis eſt ẜm ſemitam expulſionis ⁊cͣ. Tunc ad argumentum aliud dicendū ꝙ repercuſſiua nō ponuntur vt repercutiatur id qd̓ collectuꝫeſt in ſpongioſitate membri. ſed ponuntur vt non egrediatur id quod eſt in venis ad ſpōgioſitatem membri etmultum augmentet tumorem: ⁊ maxime quando materia eſt in fluxū. Et etiam ponunt̉ vt confortent mēbruꝫne recipiat id quod paratum eſt fluere: ⁊ hoc eſt qd̓ dicitGal. in tegni. Et repellent vaſa cōfortata ſtipticis medicinis vel farmacijs. vnde ꝓpter fluxum repercutimusſed poſtqͣꝫ iam fluxerit reſoluimus qd̓ collectum eſt: ⁊ iōmateriei collecte cōpetit reſolutio: fluenti autem repercuſſio. Tunc ſequitur illa pars: Deinde oppone augmento cum intromiſſione mollificatiuorum et humectantium cum refrenatiuis. Et qͣꝫtum procedit in augmento procedas in additionemollificatiuorum paulatim. In qua parte oſtendit quomodo debemus procederein augmento: ⁊ dic̄ ꝙ in augmento apoſtematis debemꝰmiſcendo apponere mollitiua humectatiua cum repercuſſiuis. Et quando plus procedit verſus augmentumtanto plus addant̉ mollificatiua repercuſſiuis paulatiꝫ.Ꝙ dubiū: quia tu dicis ꝙ Auic. ponitSed HicE ꝙ in augmento apoſtematis debemus miſcere mollificatiua humectatiua repercuſſiuis. Alij autem auctores ponunt ꝙ debemus miſcere reſolutiua: quare ergo dicit Auic. ꝙ debemꝰ miſcere mollitiua ⁊ non dicit reſolutiua? Iterū etiam videtur cōtrariari alijs auctoribus in hoc ꝙ dicit humectatiua: qꝛ alijauctores: vt dictum eſt ponunt ꝙ debent miſceri reſolutiua: ſed omne reſolutiuum ẜm plurimū exiccat ⁊ nō humectat: vt Auic. ponit infra in capl̓o de curatione ſcliroſis: ergo ⁊cͣ. Reſponſio: ꝙ in augmento ſicut ponuntomnes alij auctores habemus duplicem intentioneꝫ .ſ.vna eſt prohibere materiam que adhuc fluit: ⁊ id ſit cumrepercuſſiuis. Alia eſt reſoluere materiam collectam: eoꝙ materia nō tantū fluit ſicut in principio. Et ideo debemus tunc intendere ad reſolutionem materie collecte.Iteꝝ ſi pure repercuteremus in augmento poſſet ꝓpternimiam repercuſſionem membrorum corrumpi: ⁊ᶠ materia indurari: ita ꝙ poſtea redderetur inepta ad reſolutionem: ⁊ ideo in augmento debemus incipere miſcerereſolutiua cuꝫ reꝑcuſſiuis. Et nota hic īcidēter ꝙ nōeſt intelligendum ꝙ ex talibus medicinis fiat quoddaꝫmedicamen tanqͣꝫ materie temperate vt ſint eoruꝫ virtutes refracte ſicut in tyriaca: ſed quelibet ſtat ibi in ꝓpriavirtute: ita ꝙ natura medicine repercuſſiue vtitur ad ꝓhibendū fluxū: reſolutiua aūt ad reſoluendū maͣm collectam in apoſtemate. Et ſimile huius quod hic dixi apparet in multis locis ab Auic. in 3º ſicut in cap̄. de egritudinibus renum: ſic ergo tunc verum dicunt auctores ꝙb 2Dinus ſuꝑ 3ª ⁊ 4ª Fen Auicen̄.